Ja, we gaan het weer over hardlopen hebben vandaag. Niet omdat ik je dwing te beginnen met hardlopen (ookal kan ik het echt aanraden!!) maar omdat mijn leven vooral uit hardlopen bestaat op het moment. Elk weekend is er wel een wedstrijd en doordeweeks zie je me 3 dagen op m'n hardloop patta's buiten zwoegen. I'm loving it, begrijp me niet verkeerd, maar door er zo intensief mee bezig te zijn merk je ook steeds dat er nog veel werk aan de winkel is. Afgelopen zondag deed ik voor het eerst mee met een competitiewedstrijd op de baan. Voor degene die niet zo op de hoogte zijn van dat hele hardloop gebeuren: bij een competitiewedstrijd strijd je met je hele atletiekvereniging tegen alle andere atletiekverenigingen in het land, door alle onderdelen (speer, kogel, hoog, sprint en midlange afstand) te beoefenen op een atletiekbaan van 400m met in het midden een veld., Het Track & Field van Engeland.
Ik was opgesteld voor de 3000m; zeven en een half rondje op de baan. Aangezien ik nog nooit op de baan had gelopen én nog nooit een 3000 gedaan had, was ik bloednerveus. 5 en 10 kilometers op de weg zijn geen probleem, ik voel me op m'n gemak op de wegen en in het bos. Er zijn altijd stukken waar niet zoveel publiek staat, waardoor je jezelf een beetje bij elkaar kan rapen en het niet erg is dat je heel erg chagerijnig kijkt. Op de baan is het een heel ander verhaal. Iedereen kan je non-stop zien en het eentonige rondje van 400 meter kan je niet afleiden van je ademhaling die toch wel erg moeizaam gaat.. Geen leuk vooruitzicht. De 3000 was pas aan het eind van de dag, dus ik had tot 3 uur om mezelf op te peppen, maar de tijd vloog voorbij. Voordat ik het wist was ik aan het inlopen met teamgenootje en vriedin Viviën, die ook op de 3000 stond.
Het weer was gelukkig fijn. Een beetje regen, een lekker temperatuurtje.. daaraan zou het niet liggen. Viviën en ik zijn rivalen maar ook trainmaatjes: op de baan lopen we kop-om-kop en met duurloopjes kletsen we wat af. Voor haar was het de 6e 3000, dus voor de start gaf ze me nog wat tips. "Het eerste rondje voelt het hard, maar als je het 2e rondje nog lekker loopt kun je doorgaan. Je moet niet al buiten adem zijn voor de eerste kilometer!" Mijn plan was Viviën achterna. Ik wist dat ze de laatste tijd goed bezig was, persoonlijke records op elke wedstrijd en een loopstijl waar je u tegen kan zeggen, maar zelf was ik ook niet verkeerd bezig. Dit zou wel eens een spannende strijd kunnen worden..
Op de baan is het normaal om op spikes te lopen: minimalistische schoenen met ijzeren punten (spikes) aan de onderkant, voor optimaal grip op de baan. Aangezien ik, rookie die ik ben, niet in het bezit ben van deze geniale uitvinding, stond ik op mijn trouwe mirage's aan de start. Gelukkig was ik niet de enige, er waren meer vrouwen die weinig tot geen baanervaring hadden. Toch wist iedereen dat je, voordat het echte startschot afgaat, nog een paar stappen naar de ware startstreep moet zetten. Ik wist dit niet en stond als een verdwaald kind om me heen te kijken toen ineens de hele rij 3 passen naar voren zette. Ik wist me gelukkig op tijd te hervatten en stond netjes met m'n tenen voor het lijntje toen het startschot ging... Om bijna languit op de baan te liggen. Dat je snel naar de binnenste baan wil wist ik, maar dat iedereen als een horde schapen tegen elkaar aan loopt om daar te komen was een verrassing. Toen ik eenmaal in de binnenbaan zat moest ik gelijk een tandje bijzetten om de vrouwen voor me in te halen en bij de kopgroep, waar Viviën in derder positie liep, aan te sluiten.
Het voelde lekker, we liepen hard, dit is leuk. Tot ik toch wel erg snel buiten adem was en mijn benen wel erg snel zwaar aanvoelden. "Loop je eigen race, Janeri!" hoorde ik langs de kant en dat advies volgde ik maar al te graag op. Het ging iets te snel. Ik liet Viviën en de kopgroep daarom gaan en liep in mijn eentje verder. Het viel niet mee. Een 3000 is een tussenafstand, waarbij je niet te hard kan gaan, maar ook niet in het oude vertrouwde 5km tempo kan gaan hangen. Zwoegend en steunend kwam ik de rondes door, mede dankzij de keiharde aanmoedigingen van onze schreeuw-commissie. Na 11.45 hele lange minuten kwam ik de finish over, een minuut achter de eerste loper en een dikke 30 seconden achter Viviën. Dit was niet hoe ik het me had voorgesteld, maar achteraf gezien is het niet gek dat ik mezelf over de kop liep. "Baanafstanden moet je leren lopen." is iets wat je veel hoort en ik geloof ook dat dit waar is. Je eigen race lopen is haast onmogelijk, je kunt je blik niet op oneindig zetten op een atletiekbaan en als je geen groep hebt om mee te lopen moet je het tempo alleen zien vast te houden. Dit is wel andere koek dan de 'van persoon naar persoon lopen' tactiek die ik tijdens de wegwedstrijden altijd gebruik!
Over 2 weken loop ik de 3000 opnieuw, in Eindhoven dit keer. Ik ga ervan uit dat het dan beter gaat, maar voor nu loop ik toch liever tussen de bomen en op het vertrouwde asfalt.
Janeri xx
Yes, we're gonna talk about running again. Not because I'm forcing you to start running (although i hight recommend it!!) but because my life has been pretty running-centered lately. There’s a competition every weekend, and in the weekdays you can find me sweating in my running shoes 3 days out of 5. Don’t get me wrong, I’m loving it, but when you’re focusing on running so intensively, you also notice that there’s still a lot of work to be done. Last Sunday I ran my first track and field competition. For those of you who aren’t too familiar with the whole running thing: a track a field competition consists of your whole team competing against all the other athletics teams in your country, where every element of athletics (long jump, high jump, shot-put, javelin, sprint and long distance) is represented on a track of 400m with a field in the middle for the technical elements; Track & Field.
I was set up to do the 3000m; 7.5 rounds
on the track. Since I had never before run a competition on the track and didn’t
have any experience with the 3000m either, I was nervous as hell. Running 5 and
10k cross country competitions is no problem. I’m comfortable on the roads and in
the forest. There are always parts of the route that don’t have that much of an
audience, so you can pull yourself together. The trees don’t mind you looking
cranky as fuck. On the track, however, all eyes are on you, and the repetitive
400m round won’t be a big diversion of your ragged breathing.. not the best of
prospects. The 3000m was planned at the end of the day, giving me enough time
to prepare, but time flew by and before I knew it I was running myself warm
with my teammate and good friend Viviën, who was going to run the 3000 as well.
The weather wouldn’t be the problem,
luckily: a bit of rain and a great temperature promised a good run without fear
of overheating. Viviën and I are rivals, but practice buddies as well: we always
run together on the track, dividing the times we walk in front. This would be
her 6th 3000, so she told me the ins and outs while we prepared our
legs for the match. “The first round will go fast, but if you still feel well
the second lap, you’re fine. You shouldn’t be out of breath before reaching the
first kilometre!” My plan was following Viviën. I knew she was in good shape,
she had ran several personal records and has a gorgeous running style, but I
wasn’t doing too bad either. It promised to be an exciting race.
On the track, running on spikes is the way: minimalistic running shoes with iron pins (spikes) underneath the sole, for optimal adhesion. Since I, being a true rookie, don’t have a pair of these killer shoes, I was wearing my ever faithful Mirages when I stood at the start. Luckily I wasn’t the only one, there were more women without much track experience. I was, however, the only one who didn’t know that you stand a couple of steps before the starting line, and walk towards it at the “get set”.. the confusion was clearly written on my face when everyone all of a sudden stepped forwards, while I was standing ready to go. I luckily was able to recover quickly enough to be in line for the starting shot… to almost trip taking my first two strides.
I knew that you had to get to the middle
line as quickly as possible, but that everyone would almost walk over each other
like a herd of sheep to get there, surprised me. As soon as I was in the middle
lane I had to take a sprint to overtake some and get to the front, where Viviën
was walking in third position.
It felt great, we went fast, this is fun.
Until my breath got laboured and my legs felt heavy and we were only 2 rounds
in. “Run your own race, Janeri!” one of my teammates yelled, and I couldn’t do
anything else than listen. It went a bit too fast, so I let the leading group
go and continued on my own. To say this wasn’t easy is an understatement. A
3000m is an in between distance, you can’t start too fast but you can’t run
your familiar 5k pace either. Breathing like a horse I ploughed my way through the rounds, mostly
pushed forward by the “screaming squad” in the crowd. After 11.45 long minutes I crossed the finish
line, a minute after the first runner and more than 30 seconds after Viviën.
This was not what I had in mind, but looking back it’s not unexpected either. “You
have to learn how to run a track race” is a well-known phrase, and I can’t do
anything but agree. You can’t run your own race, all you see is the track and
your components. If you don’t have a group you can run with you have to be able
to keep your own pace and hold it. It’s a totally different world compared to
my ‘run from person to person’ technique I use in cross country races, haha!
In two weeks I run the 3000m again, this
time in Eindhoven. I’m sure it will go better then, but for now I’d rather run
between the trees and on the old but faithful roads.
Janeri xx
No comments:
Post a Comment